اپتیک

مزایای استفاده از باریکه گستر

فوکوس پرتو لیزر به یک نقطه کوچک بخش جدایی ناپذیر بسیاری از کاربردهای نوری لیزر است. در حالی که برخی از برنامه ها از اندازه های بزرگ بهره می برند، اکثر آنها به کوچکترین نقطه ممکن نیاز دارند.

اندازه نقطه معمولاً به عنوان فاصله شعاعی از نقطه مرکزی حداکثر تابش تا نقطه ای که شدت به 1/e2  مقدار اولیه کاهش می یابد، تعریف می شود.

λ: نشان دهنده طول موج است
f: نشان دهنده فاصله کانونی لنز شما است
D: نشان دهنده قطر پرتو ورودی است
k: نمایانگر ضریب شکست عدسی شما است
M2: نشان دهنده ضریب کیفیت پرتو است، این نشان دهنده درجه تغییر از یک پرتو گاوسی ایده آل است.

شکل 1: اندازه نقطه معمولاً به عنوان فاصله شعاعی از نقطه مرکزی حداکثر تابش تا نقطه ای که شدت به 1/e2 مقدار اولیه کاهش می یابد، تعریف می شود.

اندازه نقطه اساساً با ترکیب پراش (قرمز) و انحرافات (آبی) تعیین می شود. در این مثال می توانیم فرض کنیم که انحراف کروی انحراف غالب است و آن را تنها نوع انحراف در نظر بگیریم. برای پراش، می بینیم که هر چه فاصله کانونی کمتر باشد، اندازه نقطه کوچکتر است. مهمتر از آن، هرچه قطر پرتو ورودی بزرگتر باشد، اندازه نقطه کوچکتر است. این نشان دهنده مزیت استفاده از بسط دهنده پرتو در کاربردهای نوری لیزر است.

با انبساط تیر در داخل سیستم، قطر پرتو ورودی D با یک ضریب m افزایش یافته و واگرایی را یک ضریب m کاهش می‌دهد. هنگامی که پرتو در نهایت به یک نقطه کوچک متمرکز می شود، این نقطه یک ضریب متر کوچکتر از پرتو منبسط نشده برای یک نقطه ایده آل و محدود با پراش است. با این حال، یک معاوضه با انحراف کروی وجود دارد، که با افزایش قطر پرتو ورودی افزایش می‌یابد.

شکل 2: در قطر پرتوهای ورودی کوچک، اندازه نقطه پراش محدود است. با افزایش قطر پرتو ورودی، انحراف کروی شروع به تسلط بر اندازه نقطه می کند. این نمودار با استفاده از طول موج 532 نانومتر، ضریب M2 1.1، فاصله کانونی 10 میلی متر و ضریب شکست 1.3 ایجاد شد.

شکل 3: در فواصل کانونی کوتاه، انحراف کروی بر اندازه نقطه غالب است. در فواصل کانونی بیشتر، نقطه پراش محدود می شود. این نمودار با استفاده از طول موج 532 نانومتر، ضریب M2 1.1، قطر پرتو ورودی 5 میلی متر و ضریب شکست 1.3 ایجاد شد.